اصل مقاله به صورت متن کامل فارسی در بخش فارسی قابل رویت است.

نانو کامپوزیت مغناطیسی Fe3O4@(Cellulose)-NH2-CuI به عنوان یک کاتالیزور قابل بازیافت بر پایه پلیمر طبیعی سلولز برای آریل دار کردن آزول ها و آمین ها با آریل هالیدها به کار برده شد. سلولز ابتدا با گروه آمین عاملدار شد و سپس با نانوذرات مغناطیسی و مس (I) یدیدکامپوزیت گردید. توسعه روش های جدید برای تشکیل پیوند کربن-نیتروژن، یکی از کارهای مهم در زمینه واکنش های شیمی آلی است. کلیه واکنش ها با بازده بالا توسط Fe3O4@(Cellulose)-NH2-CuI به عنوان کاتالیزور کم هزینه، در دسترس، نا همگن وقابل بازیافت تولید شدند. قابلیت بازیابی کاتالیزور، بازده بالای محصولات، کوتاه بودن زمان واکنش و استفاده از روش های آزمایشگاهی ساده از امتیازات روش ارائه شده می باشد.

زمینه و هدف: نیترات به عنوان یکی از شاخص های شیمیایی آلودگی آب مورد بررسی قرار می گیرد. نیترات به دلیل حلالیت بالا در آب، رایج ترین آلاینده محسوب می شود که می تواند سلامت انسان را تهدید کند. مطالعه حاضر با هدف بررسی حذف نیترات از محیط های آبی با استفاده از نانوکامپوزیت Fe3O4/ZnO/(Cellulose) انجام شد. مواد و روش ها: این تحقیق به صورت تجربی در یک رآکتور ناپیوسته انجام شد. متغیرهای موثر بر فرآیند جذب شامل: pH (2، 4، 6، 8 و 10)، زمان تماس (25، 50، 75، 100، 125، 150، 175، 200، 225، 250، 275 و 300 دقیقه)، غلظت نیترات (0، 50، 100، 150، 200 و 250 میلی گرم بر لیتر)، دوز جاذب (0، 2، 4، 6، 8 و 10 گرم بر لیتر) و سرعت اختلاط (0، 50، 100، 150، 200 و 250 دور بر دقیقه) بودند. سینتیک و ایزوترم های جذب نیز تعیین شد. برای اندازه گیری غلظت نیترات از دستگاه اسپکتوفتومتری و برای تعیین خصوصیات جاذب از میکروسکوپ الکترونی روبشی و طیف سنج مادون قرمز استفاده شد. یافته ها: بر اساس نتایج، pH بهینه جذب 6 بود و با افزایش زمان تماس، مقدار جاذب و راندمان جذب افزایش یافت. سطح ویژه جاذب 10 مترمربع بر گرم به دست آمد. آزمایش FTIR نشان داد که گروه های عاملی موجود بر روی جاذب، نقش مهمی در جذب نیترات داشتند. داده های آزمایشگاهی از سینتیک درجه دوم تبعیت نموده و همچنین ایزوترم فروندلیچ برای توصیف فرآیند جذب، مطابقت بهتری داشت. نتیجه گیری: با توجه به نتایج به دست آمده، نانوکامپوزیت Fe3O4/ZnO/(Cellulose) می تواند نیترات را با راندمان بالایی از محلول آبی جذب نماید.

حذف آنتی بیوتیک ها از آب آلوده به دلیل اثرات زیان آور آن ها بر محیط زیست و موجودات زنده بسیار مهم است. در این تحقیق، یک غشای پلیمری برپایۀ پلی وینیلیدین فلوراید بااستفاده از ترسیب سلولز و نانوذرات اکسید منیزیم (PVDF/(Cellulose)/MgO) برروی آن تهیه شد. غشای تهیه شده بااستفاده از میکروسکوپ الکترونی روبشی نشر میدانی، پراش پرتو ایکس، میکروسکوپ نیروی اتمی و اندازه گیری زاویۀ تماس شناسایی شد. کارایی غشای تهیه شده به عنوان جاذب برای حذف آموکسی سیلین به عنوان آلایندۀ مدل بررسی شد و اثر pH، غلظت آموکسی سیلین و زمان بر حذف آموکسی سیلین مطالعه شد. نتایج نشان داد که با کاهش pH، کاهش غلظت اولیۀ آموکسی سیلین و افزایش زمان تماس، درصد حذف آموکسی سیلین افزایش می یابد و 85% از حذف آموکسی سیلین در غلظت 200 میلی گرم بر لیتر از آموکسی سیلین،3 = pH و مدت زمان 100 دقیقه به دست آمد. سینتیک حذف آموکسی سیلین نیز بااستفاده از غشای PVDF/(Cellulose)/MgO بررسی شد. نتایج تأیید کرد که غشای PVDF/(Cellulose)/MgO یک جاذب بالقوه برای حذف آموکسی سیلین از آب آلوده است.

زمینه و هدف: قبل از سال 1940 معمولی ترین مواد دافع خوشبو عبارت از روغن سترونلا، روغن دانه میخک و کامفر بودند. بروز جنگ جهانی دوم و نیاز ارتش ها در مناطق گرمسیری باعث تحقیقات و متعاقبا تهیه چندین ماده بسیار مناسب برای دفع حشرات شد. از جمله مواد دفع بسیار موثر که برای این امر تهیه شده است می توان به دی متیل فتالات اشاره نمود. با توجه به کارآیی مطلوب این ترکیب، سنتز و فرمولاسیون آن به صورت یک فرآورده دارویی انجام پذیرفت .مواد و روش ها: با شروع از فتالیک انیدرید در حضور متانول انیدر (بی آب) و در مجاورت اسید سولفوریک غلیظ دی متیل فتالات تهیه شد. سپس با کمک کاربوپل و هیدروکسی پروپیل متیل سلولز HPMC K15(Hydroxy propyl methyl (Cellulose)) امکان فرمولاسیون آن به شکل لوسیون و ژل بررسی شد. در بهترین فرمولاسیون به دست آمده از هیدروکسی پروپیل متیل سلولز HPMC K15 (Hydroxy propyl methyl (Cellulose))  به عنوان عامل ژلیفیان به میزان 2% استفاده شده بود که حاوی 45% اتانول و 30% دی متیل فتالات بود.نتایج: دی متیل فتالات با راندمان 96% تهیه شد. ویکسوزیته ژل حاصل مناسب بود. نتیجه گیری: امکان سنتز و تهیه فرآورده های حاوی دی متیل فتالات با استفاده از مواد در دسترس و ارزان قیمت داخلی بررسی شد. به نظر می رسد کاربوپل قادر به تشکیل ژل نباشد.

در این تحقیق سنتز رنگ های دی آزو با استفاده از روش جدیدی مورد بررسی قرار گرفته است. در این روش از سلولز سولفوریک اسید به عنوان منبع پروتون برای تولید نمک دی آزونیوم استفاده و آنیون حاصله در کنار نمک دی آزونیوم ArN2+-O3SO-(Cellulose))) سبب پایداری این نمک در دمای محیط و همچنین موجب عدم استفاده از اسیدهای خطرناک می شود. از طرف دیگر تولید نمک های دی آزونیوم در شرایط بدون حلال و با ساییدن و مخلوط نمودن آمین، سدیم نیتریت و سلولز سولفوریک اسید در هاون صورت گرفته است. در مرحله بعدی حلقه های بنزنی فعال به مخلوط موجود در هاون اضافه و با ساییدن مجدد واکنش جفت شدن انجام می شود. بدین ترتیب با استفاده از سلولز سولفوریک اسید رنگ های دی آزو با استخلاف های گوناگون در دمای محیط و فشار معمولی، در یک ظرف، با راندمان بالا و زمان کوتاه تولید می گردد.

نانوکریستال سلولز (CNC) گروه جدیدی از مواد سلولزی است که طی دو دهه اخیر در حوزه های تحقیقاتی گوناگون کاربردهای وسیعی یافته است. این نانو ذرات اغلب از طریق هیدرولیز اسیدی ترکیبات سلولزی از قبیل چوب، پنبه، نشاسته و... تهیه می شوند. هدف اصلی این تحقیق، یافتن شرایط بهینه برای ساخت سوسپانسیونی کلوئیدی پایدار در آب از نانوکریستال سلولز حاصل از آلفا سلولز طی روشی با بازدهی بالا می باشد. بنابراین شرایط متفاوتی از دما و زمان واکنش برای هیدرولیز اسیدی انتخاب شد. درصد بازده برای تمام سوسپانسیون های حاصل محاسبه گردید. ریخت شناسی نانوکریستال سلولز تهیه شده با استفاده از میکروسکوپ الکترونی عبوری (TEM) و میکروسکوپ الکترونی روبشی محیطی (ESEM) مورد بررسی قرار گرفت و کریستالیته با استفاده از پراش پرتو ایکس (XRD) اندازه گیری شد. نتایج نشان داد که بیشترین بازده نانوکریستال سلولز (88 درصد) در زمان 60 دقیقه و دمای 60 درجه سانتی گراد به دست آمد. به طور کلی، کریستال های میله ای شکل به دست آمده با ابعاد 50-35 نانومتر و کریستالیته بالا (92 درصد) از آلفا سلولز می تواند آن را به منبعی مناسب و رقابتی برای تولید نانوکریستال سلولز مورد نیاز صنایع مختلف مبدل سازد.